Αποτελέσματα Φοιτητικών Εκλογών Φ.Σ. Αρχιτεκτόνων Μηχ. ΕΜΠ 2016

ΠΚΣ …………………………………………………………………….73 (109)
ΑKA-ΕΑΑΚ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΤΟΜΗ Α-Α ΑΡΕΝ ………………………..70 (110)
BLOCO …………………………………………………………………..7      (-)
Άκυρα …………………………………………………………………..11     (9)
Λευκά ……………………………………………………………………9   (27)
ΣΥΝΟΛΟ ΨΗΦΙΣΑΝΤΩΝ……………………………………………..170 (315)

ΚΟΙΝΗ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΑΚΑ-ΕΑΑΚ και ΤΟΜΗΣ Α-Α ΑΡΕν για τις φοιτητικές εκλογές

 

Τα τελευταία χρόνια οι φοιτητές, η νεολαία ευρύτερα και οι εργαζόμενοι έχουν αντιμετωπίσει τη μεγαλύτερη επίθεση στα δικαιώματα και τη ζωή τους στο φόντο της δομικής κρίσης του καπιταλισμού, των μνημονίων και της τρομερής αυταρχικής ενσωμάτωσης και μετάλλαξης όλων των κυβερνήσεων που συντάχθηκαν με την ΕΕ και τις πολιτικές της. Το τεράστιο πάγωμα που προκλήθηκε στην ελληνική κοινωνία μετά το δημοψήφισμα και την μετατροπή του ΟΧΙ σε ΝΑΙ εν μία νυκτί και την ψήφιση του σκληρότερου μνημονίου από την συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, σηματοδοτώντας την πλήρη συστημική της ένταξη, είναι ακόμα φρέσκο τόσο στο κίνημα όσο και στην αριστερά ευρύτερα. Η λογική της καμιάς εναλλακτικής στο σήμερα εκτός από την υποταγή στην πραγματικότητα των μνημονίων και της ανεργίας κέρδισε έδαφος από την αρχή της χρονιάς, με αιχμή την αποτυχία του project ΣΥΡΙΖΑ, και όλων των διαπραγματευτικών τρικ, συμπεριλαμβανομένου του  ‘’ούτε ρήξη ούτε υποταγή’’. Στο φόντο αυτό και με τις δυναμικές που αναδείχθηκαν σε μια σειρά αντιστάσεων από την αρχή της χρονιάς (μάχη του ασφαλιστικού, προσφυγικό) αναδεικνύονται δυνατότητες για μια επανεμφάνιση του μαζικού κινήματος και της νεολαίας στο προσκήνιο που θα συγκρουστεί με την επίθεση και τους βασικούς της πυλώνες.

Όλο αυτό το έντονα κρισιακό κλίμα εκφράζεται και στην καθημερινότητα του καθενός και της καθεμίας μέσα στη σχολή. Η κατάσταση αυτή αποκτά σάρκα και οστά μέσα στον σύλλογο και γενικά στις σχολές και τους χώρους της νεολαίας με διάφορα πρόσωπα. Μαζί με τις αλλαγές που έχουν φέρει τόσα χρόνια μνημονίων και επίθεσης στην προοπτική της νεολαίας, η φυσιογνωμία και η ιδιοσυγκρασία όλων μας αποκτά ευρύτερους προβληματισμούς. Αμείλικτα ερωτήματα όπως το εργασιακό και επαγγελματικό μας μέλλον, η προοπτική της μετανάστευσης, το κυνήγι των βαθμών και των καταρτίσεων που παρουσιάζεται σαν μοναδική διέξοδος έρχονται επιθετικά μέσα στην καθημερινότητα του συλλόγου και της ζωής κάθε φοιτητή και φοιτήτριας. Σε συνδυασμό την απογοήτευση από την πολιτική αλλά και την ταύτιση αυτής με οποιαδήποτε συλλογική διαδικασία και διεκδίκηση μέσα στους χώρους μας οδηγεί σε μεγάλη απαξίωση ενός δεδομένου πολιτικής κουβέντας και δυνατότητας απόφασης και δράσης μέσα στη σχολή μας. Η απογοήτευση αυτή μπορεί να εκκινεί από μια ποιοτική ανησυχία και άγχος σχετικά με την αποτελεσματικότητα της συλλογικής διεκδίκησης και νίκης στην ευρύτερη συγκυρία που βρισκόμαστε, μπορεί όμως να καταλήγει σε μια γενική αποπολιτικοποίηση των φοιτητών μέσα και έξω από τη σχολή. Η αντιπολιτική στάση που λέει ‘’τους βαρέθηκα όλους’’, ‘’όλοι ίδιοι είναι’’ όπως μπορεί να εκφράζεται και αυτοτελώς στο ζήτημα των φοιτητικών εκλογών, εν τέλει δίνει και χώρο και στην κυοφορία νέων συντηρητικών τάσεων μέσα στα πανεπιστήμια, διεύρυνση της ανάθεσης και ανακύκλωση της κατάστασης διάλυσης των συλλόγων και της δυνατότητας των φοιτητώn και της νεολαίας να παλεύει και να νικάει.

Σαν σχήματα αντιλαμβανόμαστε την ιδιαίτερα προβληματική κατάσταση που δημιουργείται στο σύλλογο σαν συναγερμό για κάθε ριζοσπαστικό αντανακλαστικό μέσα σε αυτόν, που αντιλαμβάνεται τα αδιέξοδα των πολιτικών του συστημικού αστικού μπλoκ. Στο πλαίσιο αυτό επιλέγουμε να συσπειρώσουμε τις δυνάμεις μας στη μάχη των φοιτητικών εκλογών και να δώσουμε ένα κοινό στίγμα ενάντια στη διάλυση και την εξατομίκευση της νεολαίας εντός και εκτός συλλόγων. Αναγνωρίζουμε την αναγκαιότητα αναβαθμισμένης δράσης που θα μπορέσει όχι μόνο να ανατάξει το κλίμα ήττας αλλά και να πιάσει το νήμα όλων των κινηματικών μαχών που έδωσε το φοιτητικό κίνημα εδώ και τόσα χρόνια κρίσης αλλά και των αγώνων που θα πρέπει να δoθούν στο σήμερα. Παλεύαμε και θα συνεχίσουμε να παλεύουμε:

  • Για την ανατροπή της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης, κόντρα σε λογικές ενtατικοποίησης και αυταρχικοποίησης στο πανεπιστήμιο, κόντρα στις κατευθύνσεις ευθυγράμμισης των σχολών με την αγορά, κόντρα σε ψηφισμένους και σχεδιαζόμενους νόμους, κόντρα στη διάλυση του δημόσιου δωρεάν χαρακτήρα της εκπαίδευσης.
  • Για την ανατροπή στην πράξη του ασφαλιστικού στην πράξη και όλους τους νόμους που πλήττουν την προοπτική της νεολαίας στην εργασία.
  • Για την ανατροπή της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και κάθε επίδοξου διαχειριστή
  • Για την συνολική ρήξη και την ανατροπή της πολιτικής στρατηγικής κυβέρνησης, ΕΕ, ευρώ, μνημονίων, στα πανεπιστήμια και ευρύτερα.

Καλούμε στις 18 Μάη όλους τους φοιτητές και τις φοιτήτριες της σχολής να σπάσουν το καλλιεργούμενο κλίμα ανάθεσης και αποπολιτικοποίησης. Να δώσουν μήνυμα ότι η γενιά μας δεν θα μείνει άπραγη στη επίθεση που της ανοίγουν, ότι δεν συμβιβάζεται με την ατομική διαχείρiση της ήττας και την επιβίωση, ότι θέλει σύλλογο ζωντανό και θα βγεi κόντρα σε όλα τα παραπάνω στους δρόμους για να διeκδικήσει τις ανάγκες της και την προοπτική της.

Εισήγηση Πανελλαδικού Διημέρου Αριστερής Ενότητας 10-11 Οκτωβρίου 2015

Συγκυρία

Μετά από μήνες καταιγιστικών πολιτικών εξελίξεων σε ευρωπαϊκό επίπεδο η διαπραγματευτική στρατηγική που επιχείρησε να αμφισβητήσει και να συγκρουστεί με το κυρίαρχο, αυταρχικό νεοφιλελεύθερο σχέδιο για την Ευρωπαϊκή Ένωση, έδειξε τα όριά της. Όλο αυτό το διάστημα δόθηκε ένας σκληρός και επίπονος αγώνας με στόχο να απεγκλωβιστεί η ελληνική κοινωνία από τη λιτότητα που επιβάλλεται τα τελευταία 5 χρόνια. Αυτή η προσπάθεια εντάχθηκε σε ένα συνολικό σχέδιο διεθνοποίησης της πάλης ενάντια στη λιτότητα και τον αυταρχισμό με θετικό πρόταγμα την επαναφορά της δημοκρατίας. Ωστόσο, στον αντίποδα αυτής της στρατηγικής, η αντίπαλη πλευρά, πάντα υπερασπιζόμενη τα συμφέροντα του κεφαλαίου, επέλεξε να εκμηδενίσει κάθε προσπάθεια αμφισβήτησης και εναλλακτικής πολιτικής.

Η κυρίαρχη ευρωπαϊκή ελίτ ακολούθησε αυτόν τον δρόμο, καταργώντας κάθε πρόσχημα δημοκρατικής λειτουργίας, επιβάλλοντας μια άνευ ετέρου χρηματοπιστωτική ασφυξία, με στόχο όχι μόνο μια δήθεν δημοσιονομική προσαρμογή αλλά κυρίως την πειθάρχηση κάθε προσπάθειας αντίστασης εντός της Ευρώπης, παρούσας ή μελλοντικής. Στα πλαίσια των παραπάνω, η ελληνική κυβέρνηση πήρε την πολιτική επιλογή να εξαντλήσει τα όρια συναίνεσης για μια συμφωνία που θα ανακούφιζε τα λαϊκά στρώματα. Με αυτό το τρόπο όμως, παραμέρισε μια επιθετική γραμμή διαπραγμάτευσης που μονομερώς θα νομοθετούσε υπέρ του κόσμου της εργασίας και των οικονομικά ασθενέστερων και που θα έθετε την εξυπηρέτηση του χρέους υπό την αίρεση ευνοϊκής συμφωνίας. Η μετριοπάθεια που εξέφρασε η κυβέρνηση -όχι μόνο κατά τη διάρκεια της διαπραγμάτευσης, αλλά και στις άλλες πτυχές της πολιτικής της – οδήγησε στην αποτυχία του σχεδίου ανατροπής της λιτότητας και των υπαρχόντων συσχετισμών δύναμης. Φωτεινή εξαίρεση σε αυτό αποτέλεσε η στιγμή του δημοψηφίσματος και η απάντηση που έδωσε η κοινωνία στο φόβο των καναλιών , της εργοδοσίας και της ΕΚΤ. Απέναντι λοιπόν σε μια συντονισμένη επίθεση του κεφαλαίου με στόχευση την καθημερινότητα και το θυμικό των ανθρώπων( κλειστές τράπεζες ,εκβιαστικά διλήμματα “ευρώ ή Ζιμπάμπουε”, καθυστέρηση μισθοδοσιών), ο λαός εξέφρασε την άρνηση στις αδιέξοδες πολιτικές της λιτότητας.

Παρόλα αυτά το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος δεν κατάφερε να αποτελέσει ούτε καν χαρτί για την βελτίωση της διαπραγματευτικής θέσης, με αποτέλεσμα τη μετατροπή του ΟΧΙ σε ΝΑΙ μέσα από πρακτικές «εθνικής» συναίνεσης και λογικές που απορρέουν από την μη ύπαρξη και διάθεση σύνθεσης ενός εναλλακτικού σχεδίου. Η νέα συμφωνία , εναρμονισμένη με τη νεοφιλελεύθερη αφήγηση του ΤΙΝΑ, μπόρεσε να συσπειρώσει ένα αντιφατικό μπλοκ συναίνεσης στη Βουλή, που δεν αποτελούνταν από την πρότερη κυβερνητική πλειοψηφία (η οποία μέτρησε σοβαρές απώλειες) αλλά από μια σύμπραξη των μνημονιακών πολιτικών δυνάμεων- νέων και παλιών .Πέρα και παρά την έκβαση των διαπραγματεύσεων, το δημοψήφισμα αποτελεί κομβικό σημείο καθώς τέθηκε στον δημόσιο χώρο μια πολιτική επιθυμία η οποία προηγουμένως δεν υπήρχε με τόση ένταση και διαύγεια.

Ακόμη και αν το διάστημα που ακολούθησε την σύναξη συμφωνίας είχε τόσο για την αριστερά όσο και για την κοινωνία, τα τυπικά χαρακτηριστικά ενός μετατραυματικού σοκ, αποτυπώθηκε η δυνατότητα σύγκλισης ενός μεγάλου κοινωνικού μπλοκ σε προοδευτική κατεύθυνση. Η ήττα και η διαχείριση της (της οποίας οι ευθύνες βαραίνουν κυρίως την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ) μας αφήνει σίγουρα σε δυσχερέστερη θέση, σε μία ένα αφετηρία στην οποία δεν έχουμε άλλη επιλογή πέραν του να κεφαλαιοποιήσουμε τις εμπειρίες και τα διδάγματα αυτών των μηνών. Συγκεκριμένα, δεν μπορούμε πλέον να αγνοούμε ότι οι πολιτικές λιτότητας δεν βρίσκονταν στο πυρήνα της Ευρωζώνης αλλά αποτελούν τον πυρήνα. Το κοινό νόμισμα επιτέλεσε τον ρόλο για τον οποίο δημιουργήθηκε θωρακίζοντας τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές και οι αφηγήσεις περί χρέους χρησιμοποιήθηκαν για την πειθάρχηση της κοινωνίας.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση, λειτούργησε ως θεσμοθετημένος νεοφιλελευθερισμός και εξέφρασε καθ΄όλη τη περίοδο διαπραγμάτευσης την αδιαλλαξία της. Αιτήματα όπως δημοκρατία, κοινωνικό κράτος και ανάγκες παραγκωνίστηκαν δημιουργώντας στους λαούς της Ευρώπης μια συλλογική μνήμη των πρακτικών, του συντονισμού και των δυνάμεων της υπάρχουσας τάξης πραγμάτων. Για την επανάκτηση αυτών των αιτημάτων γίνεται πλέον φανερό ότι θα πρέπει να εμποδιστεί η περαιτέρω προέλαση των νεοφιλελευθέρων πολιτικών και να αρθεί η ταξική ασυμμετρία των εργαζόμενων της Ευρώπης- μια άρση ικανή να πραγματοποιηθεί κάτω από την σημαία της αντί-λιτότητας με στόχο τον παραγωγικό και κοινωνικό μετασχηματισμό.

Έπειτα από μία ταραχώδη πολιτική περίοδο, κατόπιν εκβιασμών και ψήφισης του τρίτου μνημονίου, η ηγετική ομάδα του Σύριζα αποφάσισε τελείως αυθαίρετα την προσφυγή στις κάλπες προκειμένου να νομιμοποιήσει ο λαός με την ψήφο του το νέο πρόγραμμα. Είναι σαφές πως ο Σύριζα μετατόπισε το κέντρο βάρους της πολιτικής συζήτησης από το δίπολο «εφαρμογή μνημονίου- ανατροπή μνημονίου» στο διακύβευμα του ποιος είναι ο καλύτερος υλοποιητής της παρούσας σκληρής συμφωνίας, που αποτελεί συνέχεια των μνημονίων 1 και 2. Η πολιτική μεταστροφή του Σύριζα, είχε ως επακόλουθο το να υπάρξουν ανακατατάξεις και να ανοίξουν εκ νέου πολιτικές συζητήσεις στο χώρο της αριστεράς. Σε πρωτόλειο επίπεδο αυτές εκφράστηκαν στις εκλογές της 20ης Σεπτέμβρη, οι οποίες πραγματοποιήθηκαν με την πλήρη συναίνεση της ευρωπαϊκής ηγεσίας. Ο λαός κλήθηκε εκβιαστικά μέσα σε ένα ασφυκτικό χρονικό πλαίσιο, να επιλέξει διαχειριστή για μια αδιαμφισβήτητα σκληρή συμφωνία.. Το ηχηρό ΟΧΙ του δημοψηφίσματος και οι δυνατότητες που αυτό άνοιγε για τη δημιουργία ρηγμάτων σε διεθνές επίπεδο και την απελευθέρωση κοινωνικών δυνάμεων σε εγχώριο, αγνοήθηκε εν μία νυκτί δημιουργώντας τεράστια απογοήτευση στην κοινωνική πλειοψηφία. Μεγάλη μερίδα αγωνιστών και αγωνιστριών του προηγούμενου διαστήματος είτε έμειναν αμήχανοι μπροστά στις εξελίξεις, είτε επέλεξαν να απέχουν από την εκλογική διαδικασία. Αυτό επιβεβαιώνεται από τα τεράστια ποσοστά της αποχής, καθώς και από τα μικρά ποσοστά των αριστερών αντιμνημονιακών δυνάμεων. Το νέο μνημόνιο φέρει τεράστια βάρη για την ήδη τραυματισμένη κοινωνία και πλέον έχουμε ξεκάθαρη ανάληψη πολιτικής ευθύνης από το Σύριζα, για την υλοποίησή του.

Το αποτέλεσμα των εκλογών δημιουργεί μια ιδιαίτερα δυσμενή κατάσταση για τους από κάτω και ιδίως για την νεολαία και τον κόσμο της εργασίας. Ο σύριζα, που αποτέλεσε τον πολιτικό εκφραστή των πληττόμενων κοινωνικών στρωμάτων την τελευταία 5ετία, υιοθέτησε ξεκάθαρα ως προεκλογικό πρόγραμμα το 3ο μνομόνιο. Είναι προφανές ότι προέκυψε ένα κοινοβούλιο, που στη συντριπτική του πλειοψηφία συντάσσεται με την εφαρμογή πολιτικών λιτότητας και μεταλλάσει το πεδίο της πολιτικής αντιπαράθεσης όπως το γνωρίζαμε. Η παρούσα κοινοβουλευτική εκπροσώπηση, είναι αναντίστοιχη των αγωνιστικών παρακαταθηκών όλου του προηγούμενου διαστήματος που ξεδιπλώθηκαν από τις πλατείες μέχρι τις γενικές απεργίες και από τις φοιτητικές κινητοποιήσεις μέχρι τις αντιφασιστικές διαδηλώσεις. Κορύφωση αυτής της κοινωνικής διεργασίας και ριζοσπαστικοποίησης υπήρξε το μεγαλειώδες ΟΧΙ του λαού στο δημοψήφισμα, ένα ΟΧΙ που στο παρόν δεν εκφράζεται με μαζικούς και ισχυρούς όρους. Είναι στοίχημα για την αριστερά να συνδεθεί με την λαβωμένη κοινωνία και ανοίγοντας διάλογο μαζί της να ανασυντάξει τις κοινωνικές και πολιτικές αντιστάσεις κόντρα στην επώδυνη συμφωνία που έρχεται. Πάνω σε αυτή τη βάση και η ίδια η Αριστερή Ενότητα καλείται να επανατοποθετηθεί συνολικά πάνω στην πλήρως αναδιαμορφωμένη πολιτική πραγματικότητα.

Μπροστά σε όλα αυτά ως Αριστερή Ενότητα, ανέκαθεν συντασσόμασταν με τους από κάτω και τους πολλούς. Με αυτούς που δε δημιούργησαν το χρέος και καλούνται να το πληρώσουν, με αυτούς που βλέπουν να καταστρέφεται η ζωή τους και συνεχίζουν να αγωνίζονται, με αυτούς που θαλασσοπνίγονται για μια αξιοπρεπή ζωή και δεν παύουν να ελπίζουν, με αυτούς που πιστεύουν πως οι ανάγκες μας είναι πάνω από τα κέρδη τους. Όπως πάντα, έτσι και τώρα, χρέος της γενιάς μας η ανατροπή!

Πανεπιστήμιο

Ως Αριστερή Ενότητα όλο το προηγούμενο διάστημα σηκώσαμε μια σειρά ζητημάτων εντός των κοινωνικών χώρων του Πανεπιστημίου και του ΤΕΙ σε σχέση με την ανατροπή μιας παγιωμένης κατάστασης οξυμένων προβλημάτων.

Πάνω σε αυτή τη λογική αναδείξαμε ζητήματα σχετικά με τις εργολαβίες, το κράτος καταστολής αλλά και ζητήματα για τα προγράμματα σπουδών και την εντατικοποίηση που δημιούργησε αυτή τη νέα πραγματικότητα. Σε όλα αυτά έρχεται να προστεθεί μία σημαντική τομή που είναι η ψήφιση του 3ου Μνημονίου στις 13/8/15 της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, όπου πέρα της συνέχισης της διάλυσης του κοινωνικού κράτους και της καθημερινής εγκόλπωσης της λιτότητας θα υπάρξει και η περαιτέρω υποχρηματοδότηση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης και συνολικά της δημόσιας παιδείας.

Το επόμενο διάστημα πρέπει να ιεραρχήσουμε από τη μία την ανατροπή των πολιτικών λιτότητας που βάζουν στο στόχαστρο και τις δαπάνες για τη δημόσια εκπαίδευση και από την άλλη την άμεση απαίτηση της υλοποίησης νομοθετημάτων για την κατάργηση των διαγραφών, του ν+2 και την κατάργηση των συμβουλίων διοίκησης που είχανε δρομολογηθεί με το τελευταίο νομοσχέδιο του Υπουργείου Παιδείας για την Τριτοβάθμια Εκπαίδευση (νομοσχέδιο Μπαλτά). Στη νέα κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε μας δίνεται η δυνατότητα να ανοίξουν εντός των κοινωνικών μας χώρων και άλλα ζητήματα όπως η ενιαία πανεπιστημιακή εκπαίδευση με την οποία θα τελειώσει ο κατακερματισμός της γνώσης και τα πτυχία δύο ταχυτήτων.

Βέβαια τα προβλήματα δεν τελειώνουν εδώ, καθώς πρέπει να απαντήσουμε άμεσα σαν φοιτητικό κίνημα στα άμεσα προβλήματα που θα αντιμετωπίσουν στην καθημερινότητά τους οι φοιτητές όπως σίτιση-στέγαση-μετακίνηση , ειδικά αυτή τη στιγμή που η μέριμνα θα είναι πολυτέλεια. Επομένως το φοιτητικό κίνημα είναι εκείνο που πρέπει να αποτελεί τον προωθητικό πόλο μέσα στην κοινωνία ώστε να δώσει διέξοδο στην απογοήτευση, στον ατομικό δρόμο και στην αποδοχή του μονόδρομου της λιτότητας.

Σχεδιασμός για το επόμενο διάστημα

Οι ραγδαίες εξελίξεις στο κεντρικοπολιτικό επίπεδο και η απότομη αλλαγή των δεδομένων εντός των τελευταίων μηνών, επιτάσσει η δικτύωση της Αριστερής Ενότητας να ξανασυζητήσει για δεύτερη φορά μέσα σε ένα πολύ σύντομο χρονικό διάστημα τις στοχεύσεις και τις ιεραρχήσεις της, τα μεθοδολογικά της εργαλεία, τα ζητήματα τα οποία επιλέγει να ανοίγει εντός του κοινωνικού χώρου του ελληνικού Πανεπιστημίου και τον τρόπο με τον οποίο θα το κάνει. Η δικτύωση ως σύνολο αλλά και τα επιμέρους σχήματα πρέπει κατά πρώτον να μπουν σε μια δημιουργική διαδικασία αυτοκριτικής και απολογισμού για τον τρόπο με τον οποίο όλο το προηγούμενο διάστημα επέλεξαν να συνδέουν και να εξαρτούν τους αγώνες και τις φοιτητικές διεκδικήσεις με τις εξελίξεις στην κεντρική πολιτική σκηνή στη χώρα και να αναθεωρήσουν πολλές από τις βεβαιότητες με τις οποίες παρενέβαιναν στο κοινωνικό τους χώρο. Παράλληλα όμως πρέπει να περιφρουρήσουν τώρα με μεγαλύτερη φροντίδα από ποτέ όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά τα οποία εξασφαλίζουν στην Αριστερή Ενότητα μια διακριτή ταυτότητα εντός των Φοιτητικών Συλλόγων και την καθιστούν χρήσιμη και απαραίτητη για την υπόθεση της επαναφοράς του πραγματικά δημόσιου και δωρεάν Πανεπιστημίου και ακόμα παραπέρα, για την οικοδόμηση του Πανεπιστημίου των αναγκών μας.

Πρώτο και κύριο από αυτά τα χαρακτηριστικά που πρέπει να διατηρηθούν, είναι η συνεχής προσπάθεια των σχημάτων της Αριστερής Ενότητας για σύνδεση του κοινωνικού χώρου του Πανεπιστημίου με την υπόλοιπη κοινωνία. Η αξιολόγηση ότι το Πανεπιστήμιο και οι Φοιτητικοί Σύλλογοι δεν πρέπει αλλά, κυρίως, δεν μπορούν να είναι αποκομμένοι από τις εξελίξεις στα υπόλοιπα κοινωνικά πεδία είναι συγκροτητικό χαρακτηριστικό της Αρ.Εν. Η άποψη εκείνη που θέλει το Πανεπιστήμιο ως ένα ακόμα στείρο εξεταστικό κέντρο και τους φοιτητές αντικείμενα σε μια διαρκή διαδικασία απλής επαγγελματικής εξειδίκευσης μας έβρισκε πάντα απέναντί της. Και αυτό πρέπει να ισχύσει ακόμα περισσότερο στη παρούσα συγκυρία, όπου οι προσδοκίες για μια ευνοϊκότερη κεντρικοπολιτική κατάσταση και μια σταδιακή ενσωμάτωση των φοιτητικών αιτημάτων των τελευταίων χρόνων φαίνεται να διαψεύδεται. Οι φοιτητές θα συνεχίσουν να βρίσκονται αντιμέτωποι με την υποχρηματοδότηση του Πανεπιστημίου, την ιδιωτικοποίηση διαφόρων λειτουργιών του και την υποτίμηση της αξίας των τίτλων σπουδών, και αυτό πρέπει να είμαστε έτοιμοι να το αντιμετωπίσουμε, πυροδοτώντας τις διεργασίες εκείνες που θα ενισχύσουν την διεκδίκηση και την αντίσταση.

Επιπλέον, θα πρέπει να εξετάσουμε το ζήτημα της γνώσης και τον τρόπο που αυτή παράγεται στο πανεπιστήμιο. Θέτοντας ως πρόταγμα ένα πανεπιστήμιο που επίκεντρο είναι ο άνθρωπος και ανάγκες του και όχι το κέρδος, επισημαίνουμε την γνώση ως μέσο χειραφέτησης και αυτοπραγμάτωσης του ατόμου. Με βάση αυτή την λογική, τα γνωστικά αντικείμενα και η έρευνα δεν θα πρέπει να κατευθύνονται από τις ανάγκες τις αγοράς, αλλά η διαμόρφωση του προγράμματος σπουδών θα πρέπει τόσο να διέπεται από την έννοια της ακαδημαϊκότητας, όσο και να συνδέεται με τις ανάγκες τις κοινωνίας.
Άλλο ένα στοιχείο που πρέπει να διαφυλάξουμε και να εντείνουμε στο τρόπο με τον οποίο παρεμβαίνουμε είναι το πρόταγμα της άμεσης δημοκρατίας στους Φοιτητικούς Συλλόγους. Η Αριστερή Ενότητα πρέπει να είναι το υποκείμενο εκείνο που πρώτο θα εγκαλεί τους φοιτητές να συμμετέχουν μαζικά και δραστήρια στις Γενικές τους Συνελεύσεις, μακριά από οποιαδήποτε λογική ανάθεσης ή απλής αποδοχής αποφάσεων-πλαισίων των οποίων την σύνταξη και την υλοποίηση θα επιλαμβάνονται αποκλειστικά οι φοιτητικές πολιτικές δυνάμεις. Η εμπειρία των τελευταίων χρόνων υποδεικνύει πως, εντός της σφοδρής οικονομικής κρίσης και των πολιτικών ακραίας λιτότητας, οι φοιτητές και οι φοιτήτριες επιλέγουν την λύση του ατομικού δρόμου, γεγονός που νεκρώνει σταδιακά τις συλλογικές διαδικασίες και εν γένει τη συλλογική ζωή εντός των Πανεπιστημίων. Μέσα σε αυτή τη συνθήκη, στόχος της Αρ.Εν πρέπει να είναι ο διαρκής αγώνας για την επαναφορά της πολιτικής στους Φοιτητικούς Συλλόγους.

Διαρκής όμως πρέπει να είναι και η προσπάθεια των σχημάτων μας για ριζοσπαστικοποίηση των συνειδήσεων των φοιτητών και των φοιτητριών και για την ηγεμονία των αξιών της Αριστεράς, όπως η αλληλεγγύη, η αυτοοργάνωση, η συνεργατικότητα. Τα ανοιχτά θεματικά σχήματα, οι θεματικές συνελεύσεις, οι προβολές και οι συζητήσεις, οι συλλογικές αναγνώσεις και τα αντιμαθήματα, το άνοιγμα κοινωνικών ζητημάτων όπως το μεταναστευτικό και τα έμφυλα, το πρόταγμα του πολιτιστικού αντιπαραδείγματος, μπορούν να δώσουν το στίγμα της ταυτότητας των σχημάτων μας, να πολιτικοποιούν την καθημερινότητα και να εμπνέουν εμάς και τους φοιτητές και τις φοιτήτριες συνολικά. Σε αυτήν την κατεύθυνση μπορεί να συμβάλει η δημιουργία παράλληλων χώρων πολιτικοποίησης που να επανασυστήνουν την διάσταση του Πανεπιστημίου ως κοινωνικό χώρο. Αφουγκραζόμενοι-ες ευρύτερα κοινωνικά ζητήματα και καθημερινές ανάγκες επαναοικειοποιούμαστε και δίνουμε νέα νοήματα στο άσυλο. Τέτοια εγχειρήματα μπορούν να είναι πολιτικά-πολιτιστικά στέκια των Συλλόγων ή αυτοδιαχειριζόμενες βιβλιοθήκες, δίκτυα αλληλεγγύης όπως αυτοοργανωμένα κοινωνικά φροντιστήρια, εγχειρήματα ερασιτεχνικού αθλητισμού ή καλλιτεχνικής δημιουργίας. Τέτοια εγχειρήματα μπορούν να συνθέτουν στο τώρα πτυχές του Πανεπιστημίου των αναγκών και να ανατροφοδοτούν τα οράματά μας, να μας πολιτικοποιούν σπάζοντας τα στενά πλαίσια της φοιτητικής καθημερινότητας. Με αυτά τα χειραφετητικά προτάγματα μπορούμε να αναλάβουμε την υπόθεση του κοινωνικού μετασχηματισμού.

Ιδιαίτερα εντός της παρούσας προσφυγικής κρίσης που δημιούργησαν οι επί δεκαετίες ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις της Δύσης στην Μέση Ανατολή και την Αφρική, πρέπει τα σχήματά μας να δράσουν σε δύο κατευθύνσεις: Αυτήν της δημιουργίας και της εμπλοκής σε κινήματα και πρωτοβουλίες αλληλεγγύης που προσπαθούν να εξυπηρετήσουν τις άμεσες ανάγκες των προσφύγων και των μεταναστών, δεδομένου ότι η κρατική μέριμνα σε αυτό το επίπεδο είναι εγκληματικά περιορισμένη, και αυτήν της πυροδότησης αντιδράσεων που θα μεταφέρουν την πίεση για την διαχείριση του ζητήματος στο ελληνικό κράτος και την Ευρωπαϊκή Ένωση με ριζοσπαστικά αιτήματα όπως το άνοιγμα των συνόρων, η παροχή ασφαλούς διέλευσης εντός του ευρωπαϊκού χώρου η δημιουργία κατάλληλων κέντρων υποδοχής και υποστήριξης, και προφανώς η παύση της εμπλοκής στις χώρες προέλευσης και η ανάληψη πρωτοβουλιών για το σταμάτημα του πολέμου.

Τέλος, στόχος της ΑΡ.ΕΝ, μεσοπρόθεσμος αλλά και μακροπρόθεσμος, οφείλει να είναι η άρση όλων των ταξικών φραγμών στην εκπαίδευση. Μια ουσιαστική δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση είναι η εκπαίδευση που παρέχεται χωρίς καμιά προϋπόθεση οικονομικής δυνατότητας, είτε αυτό αφορά τη σίτιση είτε τη στέγαση είτε τα συγγράμματα είτε τις μεταφορές. Τα σχήματα μας πρέπει να σκιαγραφήσουν σχεδιασμούς, λαμβάνοντας υπόψη τις ιδιαιτερότητες των κοινωνικών τους χώρων, που να αναπτύσσουν μια μεθοδολογία διεκδίκησης αυτών των αιτημάτων. Σ’ ότι αφορά τη σίτιση να διεκδικήσουμε σίτιση καθολική, δημόσια και δωρεάν. Σ’ ότι αφορά τα συγγράμματα στοχεύουμε στην επαναφορά των πολλαπλών συγγραμμάτων, την αξιοποίηση και αναβάθμιση των δανειστικών βιβλιοθηκών των ιδρυμάτων καθώς και την επαναλειτουργία τυπογραφείων που μπορεί να έχουν τα πανεπιστήμια, όπως το ΕΚΠΑ. Για τις μεταφορές, να διεκδικήσουμε τη δωρεάν μεταφορά των φοιτητών μέσω χορήγησης ειδικής κάρτας. Από τα αιτήματα μας δεν πρέπει να λείπει και η δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και ασφάλιση.

Η μεθοδολογία όμως διεκδίκησης όλου αυτού του φάσματος φοιτητικών αιτημάτων και η πρακτική δημιουργίας αντιστάσεων απέναντι στην όλο και αυξανόμενη ιδιωτικοποίηση εκφάνσεων του Πανεπιστημίου και αποκλεισμού όλο και περισσότερων φοιτητών από μια ουσιαστικά δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση, είναι ο τομέας εκείνος στον οποίο πρέπει να προβούμε στην σημαντικότερη αναθεώρηση και προσεκτικότερη επανατοποθέτηση. Πρέπει να εντείνουμε την προβολή και παρουσίαση αυτών των αντιμεταρρυθμίσεων ως άμεσου απότοκου των πολιτικών λιτότητας, αλλά και των συγκεκριμένων πολιτικών για την Τριτοβάθμια εκπαίδευση, που εκπορεύονται από την Ευρωπαϊκή Ένωση, και συγκεκριμένα από την νεοφιλελεύθερη ηγεμονία εντός αυτής, και εφαρμόζονται απαρέγκλιτα από το ελληνικό κράτος. Στη βάση αυτής της αφήγησης πρέπει να υπάρχει μια συνεχής έγκλιση προς τους φοιτητές και τις φοιτήτριες για την δημιουργία εντός σταθερού και δυναμικού φοιτητικού κινήματος που θα είναι παρών στην διεκδίκηση των δικαιωμάτων και των θιγόμενων κεκτημένων του.

Σε αυτό το σημείο, κρίνοντας πως η νεοφιλελεύθερη επίθεση στο Πανεπιστήμιο, που συνεχώς θα χειροτερεύει τους όρους σπουδών μας, δεν πρόκειται να πάψει ή να αναστραφεί σύντομα, θεωρούμε πως για την επανασύσταση του φοιτητικού κινήματος, ζωτική είναι η δημιουργία μετωπικών πρωτοβουλιών εντός της φοιτητικής Αριστεράς σε πανελλαδικό επίπεδο. Διάφορα κομμάτια αυτής έχουν βρεθεί σε κοινούς αγώνες και έχουν αναπτύξει μια κουλτούρα συμπόρευσης στις κινηματικές διεργασίες και στις φοιτητικές διεκδικήσεις, που αποτελούν σημαντική παρακαταθήκη για την παραπέρα συσπείρωση των δυνάμεων τους. Σε μια περίοδο κατά την οποία η ίδια η συγκυρία και οι πολιτικές εξελίξεις έρχονται να σπάσουν τις διαχωριστικές και τις βεβαιότητες των προηγούμενων ετών, στοχεύουμε ως Αριστερή Ενότητα να διαδραματίσουμε καταλυτικό ρόλο σε μια διαρκή και σταθερή διαδικασία περαιτέρω προσέγγισης με τις υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις της Αριστεράς, με στόχο να αυξήσουμε την αποτελεσματικότητα των κοινών μας αγώνων για την οικοδόμηση του Πανεπιστημίου των αναγκών μας.

Διαδικαστικές διευκρινήσεις για τα σχήματα:

1) Το Πανελλαδικό Διήμερο της Αριστερής Ενότητας θα λάβει χώρα την 10-11 Οκτωβρίου, στην ΑΣΟΕΕ, Αμφιθέατρο Δεριγνύ

2) Οι συμβολές-τροπολογίες των σχημάτων και η συνδιαμόρφωσή τους για την διαμόρφωση του τελικού κειμένου απόφασης, κλείνουν το βράδυ του Σαββάτου 10/10. Στόχος είναι το προεδρείο να μπορέσει να παρέχει στα σχήματα το σύνολο των τροπολογιών προς ψήφιση ήδη από την αρχή της δεύτερης ημέρας του Πανελλαδικού.

3) Καθ’ όλο το διάστημα μέχρι το διήμερο, τα σχήματα μπορούν να στέλνουν τις τροπολογίες και τις συμβολές τους στα σχήματα του συντονιστικού.

Για το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου 2015

UntitledUntitled2

Σχετικά με την πορεία της διαπραγμάτευσης μέχρι σήμερα…

Η πρόταση της ελληνικής κυβέρνησης των 47 σελίδων, για εμάς, σίγουρα περιείχε σοβαρά μελανά σημεία και απείχε πολύ από το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, το οποίο θεωρούμε πως αποτελεί μία βάση αναγκαίων μίνιμουμ βημάτων σε μια κατεύθυνση ώστε να μπει φρένο στη λιτότητα. Οι δανειστές από τη μεριά τους, αντιπαρέβαλαν τελεσίγραφα που δεν είχαν καμία σχέση ούτε με την εντολή του ελληνικού λαού, αλλά ούτε και με μια Ευρώπη της δημοκρατίας και της αλληλεγγύης. Έγινε σαφές πως στόχος των θεσμών είναι η οριστική ταπείνωση και φθορά της ελληνικής κυβέρνησης, αλλά και της ίδια της ελληνικής κοινωνίας, στέλνοντας το μήνυμα πως δεν υπάρχει άλλος δρόμος εκτός από τα μνημόνια και τη λιτότητα, εμμένοντας στις απαιτήσεις τους κυρίως για λόγους πολιτικούς.

Επομένως, η κυβέρνηση επέλεξε να εμπλέξει τον ίδιο το λαό με δημοψήφισμα. Κι αυτό γιατί
ίδια δεν έχει τη λαϊκή νομιμοποίηση να υπογράψει νέο μνημόνιο, αλλά ούτε και έκρινε ηγεμονικό ένα σενάριο σύγκρουσης με την ευρωζώνη. Σίγουρα, λοιπόν, η εμπλοκή στην οποία έφτασε η διαπραγμάτευση πρέπει να λυθεί με νέα λαϊκή εντολή. Το δημοψήφισμα αποτελεί υπεράσπιση της δημοκρατίας στην Ελλάδα και τη Ευρώπη. Δίνει τη δυνατότητα να ορίζουμε τις ζωές τις δικές μας και των λαών της Ευρώπης, ενάντια στους εκβιασμούς του νεοφιλελευθερισμού, στις πολιτικές λιτότητας και στο φόβο. Αλλά και πέρα από αυτό, το δημοψήφισμα αποτελεί σε αυτή τη συγκυρία ένα σημαντικό μέσο έκφρασης των ανθρώπων που αγωνίζονται για την αξιοπρέπειά τους, στην κατεύθυνση της πίεσης της κυβέρνησης κόντρα στις πιέσεις της Ευρώπης και του συστήματος και υπέρ των δυνάμεων του κινήματος.

Η απάντηση δεν πρέπει να έρθει από την κυβέρνηση, ούτε από καμία άλλη κυβέρνηση (εθνικής σωτηρίας κλπ.) αλλά από εμάς. Αντιλαμβανόμαστε το δημοψήφισμα σαν συνέχεια του αγώνα ενάντια στις πολιτικές του φόβου, της τρομοκρατίας, τις πολιτικές που αυξάνουν τις ταξικές ανισότητες, ισχυροποιούν ακόμη περισσότερο τους πλούσιους και σπρώχνουν ακόμη περισσότερο στην εξαθλίωση τα χαμηλά στρώματα. Δεν ενδίδουμε στα σενάρια καταστροφής που καλλιεργούν οι ταξικοί μας αντίπαλοι, αλλά διεκδικούμε την εφαρμογή ενός σχεδίου σύγκρουσης με τους ισχυρούς και υπεράσπισης των αδύναμων.

Στεκόμαστε λοιπόν ενάντια στο ΝΑΙ
Στο ΝΑΙ της μείωσης μισθών-συντάξεων, των απολύσεων, του ευτελισμού και της μείωσης των παροχών υγείας και παιδείας, των υφεσιακών μέτρων που εντείνουν φτώχεια ανεργία εξαθλίωση και υποτέλεια.
Στο ΝΑΙ των τελεσιγράφων, των τραπεζών, των καθεστωτικών ΜΜΕ, της υποταγής, της «σωτηρίας»
Τασσόμαστε ξεκάθαρα ενάντια στο ΝΑΙ των «Μένουμε Ευρώπη» άνευ όρων. Γιατί εμείς δεν θέλουμε να είμαστε κομμάτι μιας Ευρώπης δύο ταχυτήτων που προσπαθεί να εξαφανίσει από το χάρτη της κάθε αγωνιστική εναλλακτική και αριστερή φωνή.
Εμείς θέλουμε μια Ευρώπη των Λαών, της Δημοκρατίας, της ισότητας, της αλληλεγγύης, της δικαιοσύνης, των ανοιχτών συνόρων.

Φωνάζουμε ένα δυνατό ΟΧΙ!

ΟΧΙ στον πανικό που σπέρνουν τα καθεστωτικά μέσα ενημέρωσης και οι ντόπιοι εκπρόσωποι των δανειστών (ΝΔ ΠΑΣΟΚ ΠΟΤΑΜΙ) οι οποίοι μεταφράζουν το δημοψήφισμα σε ψευτοδίλημμα εντός/εκτός Ευρώπης. Ο ελληνικός λαός μετά από πέντε χρόνια μνημόνιο δεν γίνεται θύμα της τρομοκρατίας τους.
ΟΧΙ σε ένα νέο μνημόνιο εξαθλίωσης της χώρας

ΟΧΙ στη λιτότητα
ΟΧΙ στο φόβο
Ψηφίζουμε ΟΧΙ γιατί αυτό θα σημάνει πως η Ελλάδα είναι μια κυρίαρχη χώρα, ο λαός της μπορεί να αποφασίζει για το μέλλον του, να αμφισβητήσει τη λιτότητα και να επιλέξει έναν διαφορετικό δρόμο.
Γιατί με το OXI ο ελληνικός λαός θα δώσει φωνή σε όλους τους λαούς της Ευρώπης στέλνοντας το μήνυμα ότι «Μπορούμε να ζήσουμε αλλιώς». Σε μια Ελλάδα της δημοκρατίας, σε μια Ευρώπη της αλληλεγγύης.

Γιατί μπορεί να μην ξέρουμε που θα καταλήξει αυτός ο αγώνας αλλά σίγουρα ξέρουμε ότι δεν γυρνάμε πίσω.

Γιατί είναι ο πανικός τους που ένας λαός ορθώνει το ανάστημά του και λέει «Φτάνει πια. Τώρα μιλάμε εμείς».